เอาความรักตั้ง แล้วหารด้วยความไม่เข้าใจ
และนำความห่วงใย มาลบความคิดถึง
ก่อนจะนำความหวาน มาหารความซาบซึ้ง
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงเป็นหนึ่งหน่วยของความทรงจำ
เอาความชอบ บวกความใส่ใจ
แล้วเอาความห่วงใย บวกความคิดถึง
สุดท้ายให้เอาความอบอุ่น คูณความซาบซึ้ง
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น จึงเป็นหนึ่งหน่วยของความรัก

ราชินีแห่งก้อนเฆม
ผิวเธอนุ่มนวลชวนโอบเอวกอดให้อุ่นอก
ยามอรุณ หุ่นเธอเพรียวลม
พอตอนสาย ไหงหุ่นเธอจึงกลมขึ้น
ครั้นตกบ่าย เธอกลับบอบบางอีกครั้ง
แต่พอใกล้ค่ำ เธอก็กลับมาจ้ำม้ำเหมือนเดิม
ราชินีแห่งก้อนเฆม
บอกได้ไหมว่า เธอหนักเท่าไหร่
สัดส่วนที่ปิดบังไว้ ไซด์ไหนบอกมา

ตะลับตั๊บตั๊บ
จับอมยิ้มมาทิ่มก้น
แล้วเอาอุ่นไอเป็นไฟลน
ให้อมยิ้มหัวเราะก๊าก
ยิ้มเขามีไว้เปิด
ยิ้มไว้เถิด เชิญเปิดรอยยิ้ม
ยิ้มเพื่อใจ จะได้อุ่นอิ่ม
ยิ้มเถิดโน้ต เชิญยิ้ม
ถ้าเธอไม่ยิ้ม
เดี๋ยวฉันตบด้วยถาด

โทษที...ที่ฉันฝันไกลไปหน่อย
แต่ตอนนี้ ฉันกำลังค่อยๆ ก้าวไปสู่ฝัน
ไม่ได้รีบร้อน ถ้าฉันพร้อมเมื่อไร เราคงได้เห็นดีกัน
อดเปรี้ยวไว้กินหวาน สัญญานะ สัญญา

เลือดต้องล้างด้วยเลือด
ถ้าล้างไม่สะอาดต้องถามหาเปาบุ้นจิ้น
ราคายุติธรรม เพียงหนึ่งกำมือ
ผ้าคุณก็เปื่อยหมดจด

เกาะแกะ เกาะแกะ
เจ้าแพะ แทะหญ้า
นกเอี้ยง บินมา
ขี้ใส่บ่าเจ้าแพะ

เกาะแกะ เกาะแกะ
อาแป๊ะ แทะหญ้า
อาอี๊ รี่มา
ไอ้หยา! อาแป๊ะ
ริแทะ หญ้าอ่อน
ต้องซี้ แน่นอน
หนอยแน่ หนอยแน่!

ไม่รู้ว่าฉันอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า
เพียงแค่จ้องมองดวงดาว
ฉันก็เห็นเงาดวงตาของเธอ
เพียงได้ยินเสียงนกละเมอ
ฉันก็นึกว่าเธอร้องเพลง
ไม่รู้ว่าฉันอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า
เพียงแค่จ้องมองเฆมขาว ใจฉันก็อ่อนไหว
บนเฆมก้อนนั้น เธอยืนส่งยิ้มให้ฉันในวันห่างไกล
ฉันแหงนหน้ามองขึ้นไป โธ่! กางเกงในเธอขาบาน

อ๊ะบอกให้ก็ได้
ว่าเธอไม่ใช่ลมหายใจของฉัน
ถ้าฉันขาดเธอไป
สายลมก็ยังเดินทางอย่างเช่นทุกวัน
เพียงแค่ฉันไม่อยากหายใจ ถ้าไม่มีเธอ
จะบอกดีไหมนี่...ว่าคิดถึงเธอคนดีทุกลมหายใจ

ถ้าตัวเธอเบาหวิว
และพับใส่กระเป๋าหลุยส์วิตตอง
พกเอาไปไหนๆ ด้วยได้ก็คงจะดีพิลึก
แต่นี่...เธอหนักยังกะควายถึกแน่ะ
ฉันเลยไม่กล้าจะพกเธอติดตัว
แค่พกเธอติดใจตลอดเวลา
ใครๆ ก็ว่าเธอบ้าแล้ว
แต่ถึงบ้า...ก็บ้าๆ บอๆ นะ
แม้ตอนนี้เราจะอยู่กันคนละที่
ฉันก็เหมือนมีเธอคอยตามรังควานเสมอมา
เธอเป็นดั่งยาระบาย ทำให้ฉันหายใจโล่งจมูกแบนๆ
เธอเป็นดั่งสมุด ให้ฉันเขียนระบายบทกวี
เธอเป็นเหมือนเช่นชะนีคอยร้องเรียกหาผัว

อัน ผ.ผัวนั้นหายาก
แสนลำบากออกเรือไป
เปลืองข้าวสุกไม่เป็นไร
ขอเพียงให้ไม่ขึ้นคาน

มันอาจจะเร็วเกินไป
แต่เรื่องของหัวใจ ห้ามกันไม่ได้
รู้จักเธอไม่ทันเท่าไหร่
ฉันกลับเต็มใจ ยืมเงินเธอใช้เฉยเลย

มาจะกล่าวบทไปถึงชายพรหม
หน้าตาคมรูปหล่อพอไปวัด
เป็นชายแท้ แหละเป็นโสดแถมเป็นหวัด
แต่ไม่เคยเป็นหัดเยอรมัน

อายุย่างยี่สิบห้าพรรษาแล้ว
ยังบริโภคแต่แห้วอยู่ไม่รู้หาย
อยากมีคู่ ชู้ชื่น กลืนน้ำลาย
คงได้แค่ฝันเฟื่องเปลืองอารมณ์

ขืนอยู่เดียว ต้องเปลี่ยวเหงา เฉาตายแน่
จึงต้องหาทางแก้ไขให้สุขสม
จึงจ่ายค่าเทอมเพื่อเรียนวิชาอาคม
ณ อาศรม โนอาร์อาบอบนวดเอย

พรหมจรรย์สำคัญยิ่ง
จะเก็บไว้ให้หญิงที่รักเท่านั้น
ใครจะว่าฉันยังไงก็ไม่สำคัญ
ฉันภูมิใจของฉันช่างปะไร

อาจจะเป็นความภูมิใจที่ดูโง่โง่
ในสายตาของพวกผู้ชายโคโคก็ได้
ไม่สำส่อนก็สุขใจ
ปลอดภัยไร้กังวลไร้โรคเกาะ

พรหมจรรย์ไม่มีวันหมดอายุเหมือนยาธาตุ
จะเก็บไว้เพื่อรอโอกาสอันเหมาะเจาะ
หากมั่นใจว่าใช่เลยคนนี้ที่เฝ้ารอ
ชายพรหมพร้อมยอมปลดตะขอเออออเอย

เห็นเธอนั่งอยู่
ฉันอยากรู้จัก
อยากเข้าไปทัก
อยากนั่งตักของเธอ

เธอน่ารักจัง
ฉันอยากเกาหลังให้
เธอยิ้มละไม
ยกหลังตีนซ้ายให้ฉันเกา

มานีมีตา อีกามาดู
หัวปลาหัวปู หัวงูหัวอา

มานีมีไหล่ มีไหปลาร้า
คุณปู่ซู่ซ่า เพราะจกปลาร้ามานี

มานีมีแขน มีแหวนมีหวี
มีสมบัติเมทะนี ติดอยู่ที่ประตู

มานีมีตา มีขามีหู
มานีมีชู้ อยู่ในตู้ของอา

สวัสดีผีเสื้อ
ให้ฉันช่วยเหลืออะไรมั้ย
ฉันคือเจ้าสาวดอกไม้
พร้อมจะให้ในสิ่งที่คุณขอมา

หากคุณต้องการจูบดอกฉัน
ขอคำยืนยันได้ไหมว่า
ในปากของคุณไม่มีกลิ่นของปลาร้า
มีแต่กลิ่นเสน่หาของยาสีฟันใกล้ชิด

สวัสดีผึ้งหนุ่ม
เธอคงกำลังกลัดกลุ้มในชีวิต
หยุดพักก่อนคุยกันซักนิด
เชิญจุมพิตดื่มด่ำน้ำหวานดู

เธอจะชื่นใจเมื่อได้ดื่ม
เธอจะปลาบปลื้มระรื่นหู
น้ำหวานจากฉันคือน้ำใจสีชมพู
ถึงแม้จะไม่ดังสุดกู่เหมือนเฮลบูลบอย

สวัสดีแมลงปอ
คุณไม่ไปล้อคลื่นหรือจึงเหงาหงอย
ฝากบอก "โน้ต" กับ "แท่ง" ด้วยขอจงคอย
อีกสักหน่อย ฉันจะไปเชียร์เมื่อเตะบอล

งงล่ะสิแมลงปอ
ฉันเพียงหยอกล้อโยนมุขหลอกหลอน
เพราะอยากเห็นเธออารมณ์ดีเลิกตูดงอน
มาเถอะมาหลบร้อนอยู่ใต้ใบอ่อนของฉันไง

สวัสดีแสงแดดอ่อน
ดูสิมือของเธอช่างเร้าร้อนตอนลูบไล้
บางอารมณ์มือของเธอกลับนุ่มละไม
แต่รู้มั้ย ฉันจั้กจี้ จั๊กดี้เหลือเกิน

แต่ถ้าเป็นความสุขของเธอ
ก็ลูบไล้ใบของฉันเถอะไม่ต้องเขิน
แต่ขอร้องนะว่าอย่าลูบเพลิน
เพราะฉันอาจสะเทิ้น จั๊กจี้ จนขี้แตกขี้แตน

ว่างหรือเปล่า
มานับดาวด้วยกันมั้ย
มาร่วมร้องเพลงพร้อมกับผองเพื่อนเรไร
ขับกล่อมดาวให้หลับใหลไปทีละดวง

เมื่อดาวดับ
เราจะได้พบกันเช้าวันใหม่
วันที่ฉันมีเธออยู่ชิดใกล้
เป็นดวงดาวในดวงใจไปชั่วกาล

เมื่อใครซักคนหนึ่ง คิดถึงใครสักคน
ไม่มีเหตุผล - เหตุผลไม่มี
ถึงคิดกี่ที ก็มีแต่คิดถึง
ถึงคิดก็คิดถึง

วันแดดใส ใสจนเฆมสวย
เฆมสวยๆ เห็นเป็นหน้าใสๆ
ดวงตาสดใส ของใครสักคน - ใครสักคนหนึ่ง

วันฝนพร่ำ น้ำตาฟ้าไหล
ใครบางคน มองฝนแล้วร้องไห้
เพราะคิดถึงใครสักคน ใครซักคนหนึ่ง

วันลมหนาว หนาวจนดาวหนาว
ใครบางคน ส่งความคิดถึงฝากดวงดาว
ฝากสายลมถึงใครบางคน - ใครซักคนหนึ่ง

อยากรู้มั้ย... ว่าใครคือใครซักคนหนึ่ง
อยากรู้มั้ย... ว่าใครซักคนหนึ่งคือใคร
อยากรู้มั้ย... ว่าใครคิดถึงใครจนร้องไห้
เธออยากรู้มั้ย... อยากรู้ไหมเธอ
เธออยากรู้มั้ย... ว่าใครคิดถึงเธอ
(จ้างก็ไม่บอก...ปล่อยให้งอกอ-งง)

หยอดความคิดถึง ใส่กระปุกรูปหัวใจ
หยอดตอนตื่นนอนใหม่ๆ ก่อนจะไปปลดทุกข์
แล้วก็หยอด ตอนหลับฝันอีก เพื่อความสุข
หยอดทุกวัน ไม่เว้นวันพระ ไม่ละวันโกนจุก
ไม่นานเหรียญแห่งความคิดถึง ก็เต็มกระปุก
และขณะที่เราสองคนกำลังแคะกระปุก
ความคิดถึงก็ออกลูกเกดเป็นความรัก
ดีใจยิ่งนัก เลยตั้งชื่อลูกรัก ว่าเด็กหญิงกระปุก

เก็บสายฝนมาถักเป็นรักฉ่ำ
เก็บสายรุ้งเรียวงามมาสานฝัน
เก็บสายใยมาต่อทอผูกพัน
เชื่อมความฝันหมั้นความรักของสองเรา

ผู้ใหญ่หาผัวใหม่ ให้สะใภ้ได้ใช้งาน
ผัวเก่าเราหัวล้าน เขกกระบาลแล้วเจ็บมือ
บ้าใบ้ลงเรือใบ ดูน้ำใสและสะดือ
สิ่งใดอยู่บนขื่อ ก็กระสือเรืองแสงเอย

หากเธอคิด พบรักที่ชื่นฉ่ำ
อย่ามัวทำตัวเองมืดมน
อย่ากลัวฝน เพราะฝนนั้นเย็นฉ่ำ
อย่ามัวทำ ตามความคิดเดิม
ลองคิดดู ลองหาทางสู้กับฝน

เจ้าสาวแห่งความหวาน
ทำไมไม่ไปทำงานล่ะวันนี้
รู้ไหมชายหญิงในมุมเหงา
เค้ารอเธอไปช่วยประสานไมตรี
อย่าปล่อยให้เขางอนกันเกินเจ็ดร้อยยี่สิบนาที
ไม่ดีหรอกมันทรมานเกินไป

เจ้าสาวแห่งความหวาน
ทำไมทำงานล่วงเวลาล่ะวันนี้
รู้ไหมชายหญิงในมุมหนาว
เค้ารับไฟอุ่นจนรุ่มเร่าร้อนเต็มที
อย่าปล่อยให้เขาอยู่ด้วยกันเกินเจ็ดร้อยยี่สิบนาที
ไม่ดีหรอก มันเนิ่นนานเกินไป ยังไม่ถึงเวลา

นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป
จะเก็บดอกไม้ ไว้เคียงข้างฝัน
รดน้ำใจ ให้ไออุ่นทุกๆ วัน
ให้ดอกไม้ อยู่คู่ฝัน นิรันดร์ไป
เธอคือ ดอกไม้ดอกเดียวที่ฉันปลูก
เพราะพันผูก และผูกพันกว่าสิ่งไหน
เพราะรัก ก็เพราะรักสุดหัวใจ
จึงปลูกดอกไม้ ไว้กลางใจ เพียงดอกเดียว

กอดกันแน่นแน่นก็อึดอัด
กัดกันนิดนิดก็อบอุ่น
อ้อมกอดไม่ใช่กรงขังทารุณ
ฟันกระทบกันยิ่งเจือจุนให้รักยั่งยืน

ทวงถามถึงคำสัญญาเก่าๆ
พบแต่ความว่างเปล่าที่ไร้เสียง
ฝากไปถึงคนไกลที่เคยใกล้เคียง
ฉันหวังเพียงอยากพบเธออีกซักครา

เมื่อไหร่จะเก็บดอกไม้มาฝาก
เมื่อไหร่เธอจะส่งดอกรักมาหา
เมื่อไหร่เธอจะให้รักฉันกลับมา
เธอบอกว่าชาติหน้าตอนบายๆ ก็แล้วกัน

อยากให้เธออารมณ์ดี
ทุกๆ นาทีที่สัมผัส
ฉันจึงยอมถอดเข็มขัด
โชว์กางเกงลิงตูดขาดให้เธอดู

อยากให้เธออารมณ์ดี
ทุกๆ นาทีที่รับรู้
ฉันจึงยอมเปิดอกให้เธอดู
เห็นมั้ยหัวนมสีชมพูของลูกผู้ชาย

ฤดูเงียบของลมเหงา
กลางคืนไร้ดาว ณ ราวระเบียงฟ้า
กลางวันไร้ไอแดดทอแสงอุ่นลงมา
ตลอดการหมุนของเข็มนาฬิกา
ไร้การห่วงหาจากเธอ

เหงาจนเงียบ
เรียบง่ายจนน่าเบื่อ
ไม่มีอะไรใหม่ๆ เข้ามาปนเจือ
ไม่รู้จะแบ่งฝันปันเผื่อใคร
จนได้มาพบใครคนหนึ่ง
ความซึ้งจึงได้เข้ามาหา
ความเหงาที่เงียบก็ลับลา
ดวงดาวบนฟ้าจึงงดงาม
อยากจะแบ่งอมยิ้มให้เธอหนึ่งข้าง
อยากแบ่งขนมหวานให้เธอหนึ่งก้อน
อยากจะแบ่งหนึ่งแขนให้เธอหนุนนอน
แต่ต้องช้าก่อนเพราะมึงนอนกรน
คนอะไรน้ำลายไหลยืดเวลานอน
ฉันเลยถอนใจไม่แบ่งแขนให้เธอหนุน
จึงเก็บแขนไว้กับตัวแต่อาจจะเก็บหัวใจไว้กับเธอ
ให้เกี่ยวฝันไว้เป็นทุนและอาจจะให้ใจเกี่ยวเธอไว้เป็นพลัง
ถ้าเธอไม่นอนกรนเสียงดัง
แต่เอ๊...เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน
ฉันแบ่งฝันให้เธอหนึ่งส่วนสอง
ถ้าเธออยากได้ฝันอีกครึ่งมาครอบครอง
ต้องเอาฝันของเธอมาหารสองแบ่งให้ฉันอีกคน
ถึงเธอจะนอนกรนฉันก็ชอบเธอ
เวลานอนกับเธอฉันจะใช้สำลีอุดปากเธอเอย

เลี้ยงข้าวสาวยุคไอเอ็มเอฟ
ต้องเซฟต้องประหยัด
นัดกันประมาณสองโมงเช้า
แล้วจูงมือสาวไปกินข้าววัด

เลี้ยงหนังสาวยุคไอเอ็มเอฟ
ต้องเซฟหมากกะตังค์
ไปดูหนังตะลุงด้วยลูกกะตา
แล้วกลับมาเล่าให้แฟนสาวฟัง

แต่งงานยุคไอเอ็มเอฟ
ต้องเซฟแบบสุดสุด
ชุดก็ต้องเช่า
เจ้าสาวก็ต้องฉุด

ห้องหนึ่งห้อง อยู่กันสองคน
ฝ่ายหนึ่งกรน อีกฝ่ายหนึ่งฝัน
ฝ่ายหนึ่งแบ่ง อีกฝ่ายหนึ่งปัน
ฝ่ายหนึ่งกลั่น อีกฝ่ายหนึ่งกรอง

ห้องหนึ่งห้อง อยู่กันสองคน
ฝ่ายหนึ่งทน อีกฝ่ายหนึ่งอด
ฝ่ายหนึ่งจำ อีกฝ่ายหนึ่งจด
ฝ่ายหนึ่งตด อีกฝ่ายเป็นลม

หากเจอหญิงมายิงเรือเพื่อเชื่อมฝัน
ต้องดูว่าเธอคนนั้นใช่ประเทืองหรือเปล่านี่
และเธอต้องสวยขนาดนั้น ต้องหวานขนาดนี้
ทุกอย่างกำลังดี จงรีบหลีทันควัน

หากเจอขอทานสะพานเหล็ก
เจอเด็กๆถือกะลาน่าสงสาร
จงเมตตาปรานีพอประมาณ
พอๆกับนางงามจักรวาลกำลังดี

ใครเขาต่างเล่าลือ
ว่าชื่อเธอมีเสียง
เสน่ห์เธอร้อยเรียง
สำเนียงเธอน่าฟัง

หน้าตาเธอน่ารัก
หน้าตักเธอน่านั่ง
ชื่อเสียงเธอโด่งดัง
แต่เบื้องหลังเธอเปื้อนารคี

ฉันเลยไม่ขอพบ
ไม่ขอคบล่ะคนนี้
เพราะเบื้องหลังเธอไม่ดี
เธอมีเกลื้อนที่เบื้องหลัง